نمای من

خاطرات سفري به سوي نور(3)

روزهاي خوب زندگي من:

مقر شهيد محمود وند

بالاخره بعد از ظهر به اهواز رسيديم و پرسان پرسان خودمان را به مقر شهيد محمودوند رسانديم.

ستاد معراج شهداي خوزستان در پادگان شهيد محمودوند و در سه‌راه خرمشهر مملو از كاروان‌هاي راهيان نوري است كه براي انس با اين شهيدان تازه ‌تفحص‌شده به آن وارد مي‌شوند

حال و هواي پادگان شهيد محمودوند اين روزها همانند مناطق عملياتي طلائيه و شلمچه شده است. زائران سرزمين نور در كنار پيكرهاي اين شهدا تلاوت قرآن،اقامه نماز، زمزمه دعاي فرج، توسل به معصومين را به همراه دل‌نوشته‌هايي كه بر كاغذهايي كه از اشك‌هايشان تر مي‌شوند در ستاد معراج شهدا برگزار مي‌كنند.

وارد حسينيه شديم.و حسينيه معراج شهدا نيز بود.تعدادي شهيد گمنام در جايگاهي زيبا که با نور سبز آراسته شده بود آرميده بودند.چه راحت و فارغ از هياهوي روزمره زندگي.

و باز مثل هميشه دوربين ها به شکار لحظات پرداختند.بعضي از بچه ها کفن ها را در آغوش گرفته بودند.مثل کودکي آرام که در آغوش مادر به خواب رفته است. كشف پيكرهاي اين شهيدان كه اخيرا هم‌زمان با حضور كاروان‌هاي راهيان نور به وقع پيوسته است را نشان‌دهنده ميزباني شهدا از ميهمانان خود يعني زائران سرزمين‌هاي نور مي‌دانند.

رفقا هر كدام در عالم خودشان بودند يك عده براي شهدا نماز مي خواندند ،عده اي ازنمايشگاه شهدا بازديد مي كردندد درحين بازديد از شربت صلواتي هم بي بهره نبودند. منهم با دوربين كانن امانتي خودم مرتب عكس مي گرفتم و دنبال سوژه مناسبي بودم نماز مغرب وعشاء به امامت نماينده اصفهان در مجلس خبرگان رهبري برگزار شد. بعد از نمازجماعت وسخنراني ، رفقا كم كم سوار اتوبوسها شدند اين را هم بگويم كه جدا شدن از معراج شهدا هم بسيار سخت است ولي چاره اي نبود وبايد تسليم روزگار شد.به طرف خرمشهر حركت كرديم مقصد اصلي بيمارستان صحرايي علي ابن ابي طالب (ع) بود بنا بود كه شب را در آنجا به استراحت به پردازيم وبرنامه هاي اصلي ستاد راهيان نور براي كاروان ما از فرداي آن روزشروع شد.

ادامه دارد ...

اينهم چندتا عكس: