نمای من

خاطرات سفري به سوي نور(2)

روزهاي خوب زندگي من:

دوكوهه

اولين ايستگاه كاروانها دو كوهه است ، دو كوهه نام آشناي همه رزمنده ها است، همه بودند خراساني ، اراكي ، اصفهاني ، همداني ، و...تصاوير شهدا بر روي بنرها خود نمايي مي كنند، و به اهل دل كه از سراسر كشور مي آيند خوش آمد مي گويند. اگر خدا قسمت كرد دو كوهه رفتي حتما" سري به حسينيه حاج همت بزن. مي بيني كه دو كوهه را غم گرفته، ولي تو به آن بگو مغموم نباش كه ياران آخرالزماني ات از راه ميرسند.تو را خدا هر زمان كه رفتي دوكوهه حتما" وضو بگير.

جلوي حسينيه حاج همت در وسط پادگان، صفهاي نماز جماعت تشكيل مي‌شود. همه قامت مي‌بندند. اينجا بايد اقتدا كرد به شهيداني كه پيش از ما قامت بسته‌اند؛ به همت، به متوسليان، به ... . به دوكوهه خوش آمديد. اينجا مكاني است كه بچه‌ها از شهر كه مي‌آمدند اينجا كم‌كم براي جبهه آماده مي‌شدند. اينجا بچه‌ها لباس شهر را در مي‌آورند و لباس خاكي بر تن مي‌كردند و رنگ و بويي ديگر مي‌گرفتند، اينجا بچه‌ها راز و نيازهايي داشتند. اين ساختمان‌ها، محل استقرار گردان‌هاي پياده بود. امروز كاروانهايي كه مي‌آيند، اگر بخواهند شب را در دوكوهه مستقر شوند، در اين ساختمانها كه بازسازي شده اسكان مي‌يابند. هر كدام از اين ساختمانها مربوط به گرداني بوده: گردان عمار، ميثم، كميل، مقداد و... راوي كه روحاني جواني از قم بود براي ما از دو كوهه واز مردان آن سخن مي گفت.

دوكوهه به بيت التقوا معروف بود، دو كوهه سردار زياد داشت : حاج احمد متوسليان ، حاج همت، حاج عباس كريمي، رضا دستواره، رضا چراغچي و ...

اگر خوب گوش كني صداي دلنشين شهيد گلستاني را مي شنوي : اللهم اجعل صباح الابرار...

ادامه دارد ...

واينهم چند عكس