نمای من

سينما و انديشه

تحقق سینمای دینی آسان نیست. باید به كشف قابلیت های جدید سینما كه متناسب با فرهنگ دینی و خودی باشد پرداخت. باید سینما را در ادب و فرهنگ اسلامی معنا كرد تا قابلیت های كشف ناشده سینما در این زمینه پیدا شوند. در این فرض، شرط اصلی برای شكل گیری سینمای دینی، حمایت از سینمای متعهد به واقعیت است.

سینما به سان موجودی زنده و پویا، حیات دارد و همگام با بشر و تفكر و نیاز او به پیش می آید. سینما برای زیستن به حركت نیاز دارد، به جنب و جوش و شتاب نیاز دارد و هنرمند بسترساز این نیاز هنر است.

سینمایی كه نتوان چارچوب ایجابی خاص برای آن در نظر گرفت. تعریف ناپذیری سینمای دینی شاخصه ای است كه از تلاقی هنر زنده سینما و وجود پویای انسانی ناشی می شود. سینمای دینی محل تلاقی سینما و اندیشه است.

او سعی می كند تا با تلاش اش، با توجه و دقت نظر، مسیرهایی را برای جستجو و حركت هنرمندانه تدارك ببیند، اما وقتی با تعریف و موضوعی كردن سینما مواجه می شود، تضاد پدید می آید.

سینما نیز به عنوان هنری كامل و جذاب آنقدر رشد و گسترش یافته است كه از حوزه توان و تسلط كامل خارج شده است.

سینما هنری جهانی است و به دلیل وابستگی معنایی و ارتباط عاطفی اش قوی ترین وسیله فرهنگسازی به شمار می آید. سینما، جهان باورها و اندیشه هاست و میان باور و اندیشه، گاه همسویی و گاه تقابل شكل می گیرد و از حاصل همین اتفاق ها و اختلافها، شناخت پدید می آید. مقوله ای كه سینمای دینی بر آن اساس استوار است.

سینما از بدو پیدایش تاكنون لحظه ای از تحرك بازنمانده و این حركت رو به جلو برعهده سینماگرانی بوده كه همواره جلوتر از زمان خویش حركت كرده اند. عمده این حركتهای معنایی نیز در حوزه مسایل شناختی، عقیدتی و دینی انجام گرفته است.